I should be Cinderella

Sa buhay ko, maraming sad happenings. Ibabase ko nalang sa pinaka-iniyakan ko which is the death of my beloved father. Until now, umiiyak pa din ako pero I’m hiding it. Every night before I sleep ako naglalabas ng hinagpis. It’s painful to know na araw-araw mong hindi makakasama ang tatay mo lalo na’t magpoprom na ako. He’s a total expert when it comes to my outfits. I really hate him when he’s criticizing me pero I learn pagkatapos nun. Well, if I could just rewind time, I’ll love him to the fullest.

Hmm. Madami eh. Rate ko nalang sila. 5 being the least, 1 being the superb.

5. WOW WEIGHT. Abnormal weight ko eh. Minsan, bababa tapos biglang tataas. Bastusan eh. May time talaga na tag-gutom ako or tag-tamad kumain :)))

4. MAH PATA. T******! Ang laki. na-wiwiggle, yuck. Di naman ganito yun dati eh pero nung nagquit na ako sa swimming… BOOM! LAKI. >:D

3. ZE TEETH. Daming kailangang gawin. Baka makarating pa ako sa point na kailangan kong magbrace. NG! SUPER NG!

2. PAA KO. May ugat paa ko. Letche. Kapag nasa initan or pagod ang paa ko, lumalabas yun. Kapag nasa malamig, wala. invisible sila. freakin’ abnormalities. =p Ang hirap din idetermine ng shoe size ko, baka dahil napilay yung right foot ko nung grade 3 palang ako. So, left foot ko ay 9 at ang right foot ko ay 8 1/2. Nice. :|

1. The front. :s Hindi naman siya flat pero hindi lang talaga ako satisfied sa size niya. oh well, kailangan kong gawin ang ritwal. =))) yung kinakanta :P

It feels so sad na nararamdaman ko na ang paglayo ko with my current friends. Well, all thanks to my LOA. :| Nagiging outdated na ako. Gusto ko makibond kaso wala namang nagyaya. Haaaay. Hindi rin naman ako pwedeng basta-basta nalang pupunta sa school kasi I’ll be wasting my time and money at nakakahiya, pwera nalang talaga kung may magyaya. T.T

Sa tumblr, wild ako =))) LOL. No. Mas na-eexpress ko yung feelings ko sa Tumblr kaysa sa totoong buhay. Kumbaga, mas madaling isiwalat dito. :) I can seek happiness here through pictures and stuff. Shempre, natutuwa din ako sa mga followers ko. Oha? Ayos. :bd

Sa real world, lahat ng happy moments ko ay nasa diary. =p Salamat sa Artwork Doodlebook. Hahaha! Blank papers are the best to be filled with colors ;) Landi. =)) Mas mabait ako sa real world :p Sa Tumblr, puro ako F***. =p hihihi :))

Matagal ko na ‘tong di nagagawa eh. Buti nalang, hinalungkat ko yung folders ko sa My Documents. Hahaha! =)) Nakita ko yung 30 day challenge. =p gagawin ko na yun, starting today ;)

So, ayun. Kahapon, biglaan kaming nagpunta sa SM kasi binigay na sakin yung budget ko para sa prom. Pinagastos agad sakin kasi magagastos ko na naman daw yun sa mga walang kwentang bagay [which is true. hehe!]. :)) Tas humingi na din ako ng panggupit ni Sam at binigyan kami ng budget pang-aliw sa maliit kong kapatid. So, ang kasama ko, si Sam, si Ate Niay at si Angel. Hinatid muna namin si Sam sa parlor since bawal ang ipasyal ang aso sa luob ng mall, kung sa Sky Garden, pwede pa eh. Nanginginig na sa takot si Sam pagdating namin dun sa parlor. Ayun, nagbayad tas iniwan na namin. napagdisisyunan naming kumain muna ng tanghalian. Eto conver:

Kim: Dun nalang tayo sa Tokyo-Tokyo. :D

Ate Niay: Eh. Huwag na. Puro lang naman toge at baboy diyan eh.

Kim: Okay, fine. [Makes face -> :|]

Pagkababa dun sa Food Court, pumunta kami dun sa dulo. tas sabi niya…

Ate Niay: oh, di ba may Tokyo-Tokyo dito?

Kim: /:| HA? Kailan pa? Wala kaya.

Badtrip na badtrip na talaga ako nung mga oras na yun. Tas sabi ko na magkKFC nalang ako. Tas dun na din sila kumain. What the heck. Ang gulo nila. Ang alam ko, kaya kami pumunta dun kasi madaming choices. Nung nasa KFC na…

Kim: Anu gusto niyo?

Ate Niay: [Halos nasa counter na kami.] 2 pcs. chicken with rice kay kulot. Ay hindi. yung 2pcs. with spaghetti nalang o kaya yung Chicken Strips nalang. Ay teka. Angel, anu ba gusto mo? 

Angel: gusto ko yung chicken na yun. [sabay turo sa original recipe chicken]

Ate Niay: [Counter na kami.] Okay. Sige, yung anu nalang 2 pcs. chicken with rice.

Kim: [Medyo irita kasi di pa ako nakakapili dahil sa tagal nila pumili.] Ahh, miss. 1 2 pcs of chicken tsaka…….. tsk, anu ba yan. 1 one piece chicken, regular drinks lang.

Ate Niay: Ay, bili ka din ng Snack Box.

Kim: [Taray-face na.] Yun na din miss. Snack box. /:|

Nung kumakain na, nakasimangot pa din ako. Ayoko talaga nagKFC eh. no choice lang. Ilan lang namang stall ang kinakainan ko sa Food Court. 

Ate Niay: Anu yang mukha mo?

Kim: …wala.

Tas nung tumagal, okay na. Shempre, bawal ang taong nakasimangot habang nakaharap sa pagkain.

Kim: The Block tayo. Di ko pa nakita yung mga boutiques dun.

Punta kaming The Block. Medyo matagal-tagal na din kaming naglilibot. 

Ate Niay: Bilisan natin. Baka tapos na gupitan si Sam.

Kim: Bakit, may bayad ba kapag nagtagal siya dun?

Ate Niay: Wala naman.

So, buong akala ko na nagmamadali sila and they are bored. Ang bagal pa man din maglakad ni kulot. Pagdating dun sa mga batang mannequin na nakadisplay, tumingin muna sila dun. Ang tagal. So, nauna na ako dun sa mga boutiques. Hanggang sa na-stuck na ako dun sa Unarosa. Kung anu-anu ang pinafit sakin nung saleslady. Inabot ako ng mga 10minutes siguro. Tas kinukulit din ako nung babae na kunin ko na daw yung dress. Sabi ko saglit lang kasi may mga kasama pa ako. So, ayun. Binalikan ko sila sa baba. Wala na sila dun. So, pumunta ako dun sa pagupitan nila Sam. Wala din dun. So, inikot ko ang buong main building. Boom! Nagkita din kami. Ayun, dinakdakan ako. Di ko man lang daw sila binalikan. 30 minutes daw silang nag-antay. Nakatayo kang daw sila dun sa may escalator. [Sa isip ko: ang OA naman, 30 minutes nakatayo. Di man lang umupo? Ang daming upuan sa The Block eh. what the heck.] Tas binili ko na yung dress. Paglabas, nagsorry ako. dedma naman siya. okay fine. i don’t care. :P naghanap na kami ng sapatos. sa parisian kami nakahanap. tas ayun, after nun, kinuha na namin si Sam. Gwapo. Puppy Cut <3 Hehehe! =))) Ayun, umuwi din kami ng okay :)

angelogelomet:

Outside:

Inside my head:

this

chasingthedrama: hell yeah. :))) RYAN AND BANGS =)))

Super lapit na ng prom and we’re handling the event. Stress is with us all throughout the year, from brainstorming to ExeCom. That was not the easiest part, the was the scariest part. But, we’re pretty confident on what’s gonna happen on the day of the prom. We will be needing a lot of teamwork and perseverance. Well, I hope to see everyone @ February 12, 2011. ♥